شعری ناب از فریدون فرخزاد

ای که با من آشنایی داشتی

ای که در من آفتابی کاشتی

ای که در تعبیر بی مقدار خویش

عشق را چون نردبام انگاشتی

ای که چون نوری به تصویرت رسید

پرده ها از پرده ات برداشتی

پشت پرده چون نبودی جز دروغ

بوده ها را با دروغ انباشتی

اینک از جر تو و جولان درد

می گریزم از هوای آشتی

کاش حیوان در دلت جایی نداشت

کاش از انسان سایه ای میداشتی

شعری از عطار

عاشقی و بی نوایی کار ماست

کار کار ماست چون او یار ماست

تا بود عشقت میان جان ما

جان ما در پیش ما ایثار ماست

شعری از عطار

بی تو دل و جان من سیر شد از جان و دل

جان و دل من تویی ای دل و ای جان من

هست دل عاشقت منتظر یک نظر

تا که برآید ز تو حاجت دو جهان من